اگرچه فولاد ضد زنگ به دلیل مقاومت در برابر زنگ زدگی و خوردگی شناخته شده است، اما به طور کامل در برابر این فرآیندها غیر قابل نفوذ نیست. عوامل متعددی وجود دارد که می تواند به خوردگی در فولاد ضد زنگ کمک کند، از جمله:
1. قرار گرفتن در معرض مواد خورنده: فولاد ضد زنگ در صورت قرار گرفتن در معرض موادی مانند اسیدها، نمک یا کلریدها می تواند خورده شود.
2. کمبود اکسیژن: فولاد ضد زنگ برای تشکیل لایه اکسید محافظ خود به اکسیژن نیاز دارد. در محیط هایی با اکسیژن کم یا بدون اکسیژن، مانند زیر آب یا در مناطقی با سطوح بالای دی اکسید کربن، فولاد ضد زنگ ممکن است بیشتر در معرض خوردگی باشد.
3. آلودگی سطحی: اگر سطح فولاد ضد زنگ با فلزات یا مواد شیمیایی دیگر آلوده باشد، ممکن است بیشتر در معرض خوردگی باشد.
4. دما: فولاد ضد زنگ می تواند در دماهای بالا سریعتر خورده شود.
5. آسیب مکانیکی: خراش، فرورفتگی یا سایر اشکال آسیب مکانیکی به سطح فولاد ضد زنگ می تواند لایه اکسید محافظ آن را به خطر بیندازد و آن را بیشتر در معرض خوردگی قرار دهد.
برای جلوگیری از خوردگی در فولاد ضد زنگ، انتخاب درجه مناسب از فولاد ضد زنگ برای کاربرد، اطمینان از آماده سازی مناسب سطح و اجتناب از قرار گرفتن فولاد در معرض مواد یا محیط های خورنده مهم است.