جوش لوله به فرآیند اتصال دو بخش لوله به یکدیگر از طریق ایجاد یک جوش دائمی اشاره دارد. روش خاص مورد استفاده برای جوش لوله به عواملی مانند مواد لوله، قطر، ضخامت و کیفیت جوش مورد نظر بستگی دارد. در اینجا یک طرح کلی از رایج ترین روش های جوشکاری لوله آورده شده است:
آماده سازی: آماده سازی مناسب برای جوشکاری موفق لوله بسیار مهم است. این شامل تمیز کردن انتهای لوله برای حذف هرگونه کثیفی، روغن یا آلاینده هایی است که می تواند بر کیفیت جوش تأثیر بگذارد. انتهای لوله معمولاً برای ایجاد شیار V یا شیار U، بسته به فرآیند جوشکاری و مواد لوله، اریب شده است.
تناسب و تراز: دو قسمت لوله ای که باید به هم متصل شوند در یک راستا قرار می گیرند و به هم متصل می شوند. تراز مناسب برای اطمینان از هندسه دقیق اتصال و جلوگیری از شکاف های بیش از حد یا ناهماهنگی، که می تواند منجر به عیوب جوش شود، مهم است.
انتخاب روش جوشکاری: بر اساس مواد لوله، الزامات پروژه و تجهیزات جوشکاری موجود، روش جوشکاری مناسب انتخاب می شود. روش های رایج جوشکاری مورد استفاده برای جوش لوله عبارتند از:
جوشکاری با گاز بی اثر تنگستن (TIG): جوشکاری TIG یا جوشکاری قوس تنگستن گازی (GTAW)، معمولاً برای جوشکاری لوله ها، به ویژه برای فولاد ضد زنگ و فلزات غیر آهنی استفاده می شود. از یک الکترود تنگستن غیر مصرفی و یک محافظ گاز بی اثر استفاده می کند.
جوشکاری قوس فلزی محافظ (SMAW): SMAW یا جوشکاری چوبی، یک روش همه کاره مناسب برای مواد مختلف لوله است. این شامل استفاده از یک الکترود مصرفی پوشیده شده با شار است که در طول فرآیند جوشکاری یک گاز محافظ ایجاد می کند.
جوشکاری قوس فلزی با گاز (GMAW): جوشکاری GMAW یا گاز خنثی فلزی (MIG) اغلب برای جوشکاری لوله های فولاد کربنی و فولاد ضد زنگ استفاده می شود. از یک الکترود سیمی با تغذیه مداوم و یک گاز محافظ استفاده می کند.
جوشکاری با هسته شار (FCAW): FCAW مشابه GMAW است اما از سیمی با هسته شار استفاده می کند که گاز محافظ خود را تامین می کند. می تواند برای جوشکاری لوله در شرایط بیرونی یا باد مناسب باشد.
جوشکاری با قوس زیردریایی (SAW): SAW یک روش جوشکاری است که شامل تغذیه یک الکترود سیم پیوسته به محل اتصال و پوشاندن آن با یک لایه شار است. معمولا برای لوله های ضخیم تر و تولید با حجم بالا استفاده می شود.
فرآیند جوشکاری: پس از انتخاب روش جوشکاری، فرآیند جوشکاری طبق تکنیک خاص آن روش انجام می شود. این به طور معمول شامل ضربه زدن به قوس، حفظ گرمای ورودی مناسب، و پیشرفت تدریجی در امتداد مفصل، اطمینان از همجوشی کامل و تقویت مناسب است.
بازرسی و اتمام پس از جوش: پس از اتمام جوش، اتصال از نظر هرگونه عیب یا نقص بررسی می شود. روش های آزمایش غیر مخرب مانند بازرسی بصری، اشعه ایکس یا آزمایش اولتراسونیک ممکن است برای اطمینان از کیفیت جوش انجام شود. هر گونه تعمیرات یا تنظیمات لازم انجام می شود و در صورت لزوم جوش ممکن است تحت عملیات حرارتی پس از جوش قرار گیرد. در نهایت، جوش اغلب تمیز و تکمیل می شود تا مشخصات مورد نظر را برآورده کند.
توجه به این نکته مهم است که روش دقیق جوشکاری و الزامات می تواند بسته به پروژه خاص، مواد لوله، استانداردهای صنعت و کدها و مقررات قابل اجرا متفاوت باشد. جوشکاران واجد شرایط با تجربه در جوشکاری لوله باید از رویه ها و دستورالعمل های تعیین شده برای اطمینان از یکپارچگی و کیفیت جوش پیروی کنند.